Hurşut'ça / İŞTE HOCALIK BU!

Hurşut Atamayır

Curitiba'daydım. Berezilya'nın 26 eyaletinden biri, Parana'nın başkenti, Berezilya'nın güneyinin en büyük şehri. "orada ne arıyordun?" diye soran olmaz diye düşünüyorum. Berezilya deyince aklına Dünya Kupası gelmeyecek olanın aklından şüphe ederim. peki neden başka şehirde değil de oradaydım? İspanya için...

dünya çapındaki ilişki ağım artık malum ama İspanya'yla daha yakın bir ilişkim olduğu daha da malum. gerçekten kral dostum Juan Carlos Alfonso Víctor María de Borbón y Borbón-Dos Sicilias tahtı bırakma açıklamasını konuşmak için İspanya'ya çağırdığında kapalı kapılar ardında "bir husus daha var Hurşut" dediğinde, "hayır olsun be Juan'ım" demiştim. Juan hafif mahcup, gözlerini yere çevirerek, "milli takım" dediğinde, "noooo" dedim, İspanyolca tabii: "bir daha bu yükü kaldıramam Juan, kusura bakma". "bir daha mı? ne alaka" diyen çıkacaktır. anlatıyorum. 

sene 2008. Avrupa Şampiyonası öncesi Juan yine aramış, "Hurşut, bu Del Bosque'yi takımın başına geçirdik ama bu herif bi halt edebilecek mi emin değiliz, şuna bir iki bir şeyler öğretsen" demişti. Del Bosque'yi gençlik günlerinden tanırım. Real'e transfer olmasına aracılık etmiştim. sonra Beşiktaş deneyiminde İstanbul'un önemli kebapçılarını, kasaplarını gösteren de hep benim. dedim, "Juan, gösteririm göstermesine ama sahnenin önünde o olacak. beni bilirsin, gizli kahraman olmak benim fıtratımda var." 

neyse, konuştuk, anlaştık, Del Bosque de pek memnun oldu. "şunu şöyle yapacaz, bu orada oynamaz, al şunu oyundan, sok bunu oyuna" telkinlerim işe yaradı ki, İspanya futbolu zirveye yükseldi: Avrupa şampiyonlukları, Dünya Kupası... hep perde arkasındaydım. hiçbir karede gözükmedim. ama sağ olsun Del Bosque vefalı adamdır, Dünya Kupası'nı aldığımız maçtan sonra "Hurşutçum, hiç değilse tek bir karemiz olsun" diyerek bir fotoğraf çektirdik.

o kutlu gün, Del Bosque kupayı gerçek sahibinin ellerine vermiş

sonra "artık kendi kanatlarınla uçabilirsin" deyip ayrıldım takımdan. fakat ne yazık ki, İspanya bensiz pek uçamadı. kupadan elendi gitti. takımı seyrederken gözümden dökülen iki damla gözyaşının resmi olsa da koysam (son maçı neden kazandıklarını da biliyorsunuz artık! bir noktadan sonra tutamadım kendimi, müdahale ettim yine; keşke daha erken gideymişim. neyse). 

bilirsiniz, yazılarımın altından mutlaka İletişimspor bağlamı çıkar. Curitiba'dan döner dönmez Bayrampaşa'da aldım soluğu. ulukaptan Kıvanç'ın takımını seyrettim. "yoksa o takıma da sen mi müdahale ettin de öyle farklı kazandılar" diye soran olabilir. onlara cevaben içimden dediklerimi yazayım: "işte hocalık bu," dedim, "teknik, taktik, bilgi, motivasyon, iman, şuur". benim herhangi bir müdahalede bulunmama gerek kalmamıştı yani!...